Rozdział 5

To co było wraca

Kolejne cztery dni upłynęły szybko. Towen po tym jak zawiadomił rodzinę Raya o jego śmierci i zajął się pogrzebem, cały czas spędzał w bibliotece próbując zlokalizować watahę wilkołaków i Matta. Ja natomiast siedziałam przy książkach i starałam się nauczyć chociaż podstawowych informacji na temat świata nadnaturalnego. Nie było to łatwe, ale zawsze mogłam liczyć na Josha. Żeby nie myśleć o zmarłym przyjacielu przychodził do mnie i tłumaczył wątki, których nie rozumiałam. Dowiedziałam się, że każdy z gatunków ma swoje tradycję i obrzędy. Relacje między poszczególnymi grupami były napięte. Wilkołaki nienawidziły wampirów, czego domyśliłam się od razu, nie przepadały też za czarodziejami, ale byli gotowi się z nimi zjednoczyć jeśli ci pomogą im zwalczyć wampiry. Było to trochę skomplikowane.

Historia powstawania każdej nowej istoty wydawała mi się bardzo ciekawa, natomiast Josha nudziła. By być Bakenakiem trzeba było być z nim spokrewnionym. Wilkołakiem tak samo, ale trzeba też dodać ugryzienie. Jeśli wilkołak ugryzie człowieka jest szansa, że nastąpi przemiana. Wampiry były bardziej zawiłe. Stwórca musiał wypić całą krew człowieka, następnie oddać mu trochę swojej. Potem musiała nastąpić śmierć. Po przebudzeniu by dokończyć przemianę, trzeba się napić ludzkiej krwi. To wydawało mi się najbardziej obrzydliwe.

Josh stwierdził, że te informacje nie wiele mi się przydadzą. Zamiast tego opowiadał mi o sposobach zabicia każdego z gatunków. Postanowiłam tego nie komentować. W końcu pół życia spędził na zabijaniu i treningach. Zanim jednak cokolwiek mi powiedział zabrał mnie do biblioteki, a potem do tajemniczego pomieszczenia. Byłam strasznie podekscytowana. Po tylu latach w końcu mogłam tam wejść.

Po otworzeniu drzwi ukazało mi się niewielkie pomieszczenie przepełnione różnymi gratami. Nie ukrywałam rozczarowania. Jednak potem przeszliśmy dalej. Okazało się, że za kolejnymi drzwiami była wielka hala treningowa połączona ze zbrojownią. Wyglądała jak ulepszona sala gimnastyczna. Było miejsce do biegania, tory przeszkód, worki do boksowania oraz mayy do walk. Wszędzie były pozawieszane liny, a ściany miały chropowate powierzchnie. Josh wyjaśnił, że to do wspinaczki.

Zbrojownia była równie imponująca. Na półkach było mnóstwo broni. Od małych sztyletów, przez noże, miecze, shurikeny aż do włóczni, łuków i pistoletów. Dużo też było urządzeń, których nie rozpoznawałam. Na środku był masywny stół wyrzeźbiony z dębu.

Odkąd poznałam to miejsce to właśnie tutaj przesiadywaliśmy całymi dniami. Na początku Josh przekazał mi trochę teorii. Wyjaśnił czym zabić poszczególny gatunek. Wampira można było uśmiercić wyłącznie przez przebicie serca drewnem lub całkowite pozbawienie go tego organu. Myślałam, że drewno występuje tylko w filmach. Kiedy to skomentowałam od razu stwierdził, że by zabić umarłego trzeba użyć tego co wcześniej żyło, a teraz jest martwe. Na wilkołaki działało wyłącznie srebro. Inny rodzaj metalu też je ranił, ale to właśnie srebro zadawało śmiertelne obrażenia, które nie goiły się łatwo. Czarownicy i Bakenaki natomiast ginęły od złota.

Kiedy już poznałam wszystkie sposoby na zabijanie, Josh nalegał bym zaczęła trening. Nie byłam tym zachwycona ,ale stwierdziłam, że trochę lekcji mi się przyda. Kiedy on walczył z tamtym wilkołakiem ja tylko stałam bezczynnie. Gdybym miała chociaż podstawowe umiejętności, wszystko mogłoby potoczyć się inaczej. Aby uniknąć takich sytuacji zgodziłam się.

Trenowaliśmy każdego dnia rano aż do popołudnia. Ćwiczyliśmy walkę wręcz, strzelanie z łuku, wspinaczkę by wzmocnić mięśnie i rzucanie nożami co wychodziło mi chyba najlepiej. Josh pokazał mi też kilka akrobacji, które mogą przydać się w walce. Na początku wyglądałam komicznie, ale jak już trochę potrenowałam to szło mi całkiem nieźle. Oczywiście nie poruszałam się tak lekko i sprawnie jak Josh, ale i tak byłam z siebie dumna.

Takie spędzanie dnia zajmowało nasze myśli. Kiedy wchodziliśmy do sali treningowej humor Josha od razu się poprawiał. Wiedziałam, że on po prostu to kocha i cieszy go fakt, że może dzielić z kimś tą pasję. Wcześniej miał Raya, który ćwiczył razem z nim. Być może w małym stopniu udało mi się go zastąpić.

Piątego dnia Josh przełożył trening. Powiedział, że ma coś do załatwienia i najprawdopodobniej wróci wieczorem. Cieszyłam się, że mam wolny dzień. Mogłam dać odpocząć moim mięśniom, które już od dłuższego czasu odmawiały mi posłuszeństwa.

Postanowiłam wykorzystać ten czas by pomóc trochę Towenowi. Nie wychodził z biblioteki ani na chwilę. Czuł się winny tego co się stało. Jego zaklęcia lokalizujące działały, ale tylko na krótki okres. Twierdził, że muszą być jakieś zakłócenia wywołane przez wilkołaki. One większość czasu są w ruchu i ciężko jest określić ich położenie.

Kiedy wyszłam z pokoju poczułam czyjąś obecność. Było to dla mnie nieznane uczucie. Jakby ktoś mnie obserwował, ale tak naprawdę go tu nie było. Rozejrzałam się po korytarzu. Wydawał się pusty. Ruszyłam więc dalej. Kiedy wyszłam zza rogu zobaczyłam postać. Stanęłam jak wryta bo od razu ją rozpoznałam. Serce podskoczyło mi do gardła. Przede mną stał Ray. Miał na sobie to samo ubranie co ostatnio. Wyglądał zupełnie jak on. To było niemożliwe. Przecież on nie żył. Stał i patrzył prosto na mnie. Uśmiechał się. Był tak blisko, a jednocześnie miałam uczucie jakby znajdował się gdzieś daleko.

Nie wiedziałam co mam zrobić. Przez sekundę miałam ochotę uciec, wrócić z powrotem do pokoju. Przetarłam dłońmi oczy, uznając, że to jakieś przewidzenia. Jednak kiedy otworzyłam je ponownie on nadal stał w tym samym miejscu.

- Nicole. - powiedział cicho

Nawet jego głos był taki sam.

- Ray? Jak to możliwe? Przecież...

- Nie żyję.. - dokończył. - Wiem. To prawda. Nie bój się, nadal tak jest. Teraz jestem duchem.

- Co?

Świetnie. Najpierw wilkołaki, wampiry, czarownicy, a teraz jeszcze duchy.

- Inni też cię widzą? Jak?...Już nic nie rozumiem.

Podszedł do mnie bliżej.

- Możemy wrócić do twojego pokoju? Wszystko ci wyjaśnię.

Pokiwałam głową. W następnej chwili Ray rozpłynął się w powietrzu. Zastanawiałam się czy nie iść do biblioteki tak jak planowałam, ale stwierdziłam, że jeśli wrócę do pokoju, a jego tam nie będzie to będę miała pewność, że to były tylko omamy.

Tak się jednak nie stało. Kiedy weszłam do pokoju, Ray leżał rozłożony na moim łóżku. Materac nie uginał się pod jego ciężarem. To zapewniło mnie, że nie jest już sobą.

Usiadłam na krześle naprzeciwko niego.

- Jak to możliwe, że cię widzę? - spytałam

W środku cieszyłam się, że znowu mogę go zobaczyć, ale czułam się niepewnie. Tak jakby ktoś robił sobie ze mnie żarty.

- Widzisz mnie ze względu na to kim jesteś, a jesteś jasnowidzem, możesz ujrzeć rzeczy, których inni nie zobaczą, włączając w to duchy. Taki sam dar miała twoja matka i tylko ja jeszcze o tym wiedziałem.

- Jak to?

- W momencie mojej śmierci dotknęłaś mnie, przez co związałaś się z moją aurą. Mogłabyś zauważyć każdego ducha gdybyś miała z nim jakieś połączenie. - wyjaśnił

- To znaczy, że mogę zobaczyć swoją matkę?

- To dotyczy tylko dusz, które nie zaznały spokoju. - odparł cicho

- Przykro mi. - powiedziałam, kiedy zdałam sobie sprawę co to właściwie znaczy.

Jednocześnie poczułam radość, że moja mama odeszła w spokoju i smutek z powodu tego, że Ray go nie doświadczył.

- Jestem tu ze względu na Josha. Jest dla mnie jak brat i muszę go chronić. Dlatego też zjawiłem się dopiero teraz. Nie chcę byś mu mówiła, że mnie widzisz. Wiem, że to byłoby dla ciebie łatwiejsze ale dla niego nie. Zrani go to bardziej niż myślisz.

Wiedziałam, że ma racje. Świadomość, że osoba tak bliska jest gdzieś obok, a nie można jej ujrzeć jest bolesna. Czułabym to samo gdyby ktoś inny widział moją matkę.

- Nie powiem mu. - obiecałam na co szeroko się uśmiechnął jednak nie trwało to długo. Po chwili jego twarz przybrała poważny wyraz.

- Słuchaj. Josh cię okłamuje. Obiecał ci, że nie będzie szukał wilkołaków na własną rękę, ale to nie prawda. Odciągał od tego twoją uwagę poprzez treningi. Tak na marginesie. Całkiem dobrze ci idzie.

- Dzięki. - uśmiechnęłam się

- Każdego dnia zaraz po waszych ćwiczeniach, wychodzi z domu i szuka tropów. Węszy po miejscach odwiedzanych przez wilkołaki. Nie miałbym nic przeciwko gdyby chodziło mu o ratowanie Matta, ale myślę że oboje wiemy, że tak nie jest.

Westchnęłam ciężko. Już wcześniej dziwiłam się, że nie poruszał tych tematów. Nie pytał nawet Towena o to jak wychodzą mu zaklęcia. Teraz już wiem dlaczego. Szukał ich na własną rękę by ich wykończyć.

- Jako duch mogę przemieszczać się z miejsca na miejsce w ciągu sekundy. Cały ten czas szukałem Matta i tamtego stada. Myślałem, że wynieśli się stąd na dobre, ale wtedy przypomniałem sobie ich słowa z tamtej nocy. Nie rozpoznałaś ich bo mówili w bardzo starym już prawie nie istniejącym języku. Trochę poszperałem i dowiedziałem się, że kiedyś posługiwali się nim czarodzieje. Mają po swojej stronie jednego z nich. To dlatego nie możecie ich namierzyć. Chroni ich jakieś zaklęcie.

- Ale co oni planują? Po co im Matthew?

- Chcą go wykorzystać przeciwko Joshowi. Przeciwko wszystkim Zmiennokształtnym. Wydaje mi się, że pomogą mu się przemienić, ale on nie przeszedł odpowiedniego szkolenia. Nie będzie w stanie zapanować nad swoją zwierzęcą naturą i o to właśnie im chodzi. Jeśli zamieni się w zwierzę, będzie myślał tylko o zabijaniu. Nie będą musieli nic więcej zrobić. Matt już sam nienawidzi Josha i wszystkich Zmiennokształtnych bo nie uzyskał od nich żadnego wsparcia.

- Będzie ich bronią. - wyszeptałam przerażona.

Ray współczująco pokiwał głową.

- Taką mam teorię.

Schowałam twarz w dłonie. Jak on mógł w coś takiego się wpakować. Zawsze uważałam go za osobę, która nie ma problemów. Wydawał się idealny podczas gdy prawda była zupełnie inna. Nie znałam tej jego strony.

- Dlaczego oni się tak nienawidzą? Nie widziałam ich nigdy razem, oprócz kilku sekund na plaży. Co się między nimi wydarzyło?

Ray wstał z łóżka. Podszedł do mnie i ukucnął. Oparłam ręce na kolanach. Położył swoje dłonie na moich. Było to takie dziwne. Widziałam je, a jednak ich nie czułam, zupełnie jakby go tutaj nie było.

- Nie znam odpowiedzi na to pytanie. Josh nie chciał mi powiedzieć. To coś poważnego. Znam jednak osobę, której może się zwierzyć.

- Niby kogo? - spytałam naburmuszona i całkowicie załamana tą sytuacją.

- Ciebie. - odpowiedział od razu. Spojrzałam na niego jak na kogoś obcego. - Już od tego momentu w lesie wiedziałem. Uległ pod twoimi słowami. Nigdy tego nie robi, nie zmienia zdania w takich kwestiach. Od tamtego momentu spędza z tobą bardzo dużo czasu, a ty to wytrzymujesz. Dlatego jeszcze bardziej go przyciągasz. Tak naprawdę jestem jedyną osobą, z którą utrzymywał kontakty dłużej niż na dwa dni, ale na początku nie miał wyboru więc nie wiem czy to się liczy. - uśmiechnął się ponuro

Josh może i miał trudny charakter, ale nie wydawał mi się złą osobą.

- Myślę, że mnie przeceniasz. Znasz go kilka lat i nigdy ci o tym nie powiedział. Mnie poznał tydzień temu.

- Widzę jak na ciebie patrzy. Wydajesz się dla niego osobą, która go rozumie. Macie ze sobą coś wspólnego czego nie mógł znaleźć u mnie. Nie mam pojęcia co to jest.

- Może dlatego, że jestem kobietą. - zaśmiałam się

Ray wzruszył ramionami.

- Spróbuj do niego dotrzeć. - przekonywał mnie – Być może dzięki temu zrozumiemy całą tą sytuacje. Ja przez ten czas będę się rozglądać za Mattem. Zgłoszę się na początku następnego tygodnia. I jeszcze jedno. Spróbuj powstrzymać te jego poszukiwania. Tak nic nie znajdzie, a tylko bez sensu się naraża. Relacje między wilkołakami są silne. Jeśli dowiedzą się, że ktoś węszy, zlikwidują go.

Westchnęłam i pokiwałam głową.

- Postaram się.

Po moich słowach Ray zaczął znikać. Zanim rozpłynął się w powietrzu wesoło mi pomachał. Nawet po śmierci miał dobry humor.