Rozdział 2

Nocna rozmowa

Dalsza część dnia upłynęła dość szybko. Razem z Mattem przeglądałam rzeczy z mojego domu, które teraz były schowane w piwnicy Towena. Znalazłam kilka fotografii, które postanowiłam umieścić w swoim nowym pokoju. Natrafiliśmy też na moje stare rysunki. Chciałam je spalić bo były strasznie amatorskie, ale Matt stwierdził, że kiedyś zechcę na nie spojrzeć jeszcze raz. Mebli nawet nie dotykałam. Nie były mi potrzebne. Teraz miałam nowe. Poza tym nie pasowałyby do eleganckiego wystroju tego domu.

Matthew wrócił do swojego mieszkania kilka minut po północy, twierdząc, że jest już zmęczony. Ja natomiast byłam tak podekscytowana, że nie miałam ochoty na sen. Zbiegłam białymi schodami do kuchni. Były tak błyszczące, że nie potrzebowałam światła by bezpiecznie po nich zejść. W domu było cicho i ciemno.

Kuchnia była urządzona w ciemnej zieleni oraz bieli. Po prawej stronie znajdowały się kuchenne blaty, lodówka i dwie kuchenki. Część po lewej stronie oddzielona barkiem, stanowiła część jadalną. Stał tam okrągły stół z czarnym, grafitowym blatem. Wokół niego poustawiane były krzesła w tym samym stylu. Na jednym z nich ktoś siedział. Niemal podskoczyłam kiedy go zobaczyłam. Nie spodziewałam się tu nikogo o tej porze. Siedział tyłem, ale rozpoznałam złote, lekko poskręcane włosy.

- Josh? - wyszeptałam

Nic nie odpowiedział. Był pochylony nad stołem. W dłoniach trzymał kubek. Podeszłam bliżej i usiadłam obok uważnie mu się przyglądając. Był w tym samym stroju co wcześniej. Czarna, skórzana kurtka, spodnie w tym samym kolorze, ciemny T-shirt i buty za kostkę na wysokiej podeszwie. Jego szaro-niebieskie oczy, na których kolor zwróciłam uwagę już wcześniej na plaży były pół zamknięte i uparcie wpatrywały się w stół. Brwi miał ściągnięte razem jakby nad czymś się zastanawiał.

- Ray się o ciebie martwił. - odchrząknęłam. - Poznałam go wczoraj. Wydawał się zaniepokojony.

- Wiem. - jego głos był zachrypnięty.

Nie wyglądał jakby chciał z kimkolwiek rozmawiać. Wypuściłam powietrze i po cichu wstałam od stołu. Kiedy go mijałam lekko złapał mnie za dłoń. Spojrzałam na niego. Nie zmienił pozycji poza wyciągniętą w moją stronę rękę.

- Nie musisz wychodzić. Przepraszam, że byłem nieprzyjemny wtedy na plaży. Miałem ciężki dzień.

Opadłam z powrotem na krzesło. W kuchni panował półmrok, ale dostrzegłam na jego wardze rozcięcie oraz większe na czole. Były pokryte zaschniętą krwią.

- Co ci się stało? - mój głos był cichy. Na początku myślałam, że mnie nie usłyszał, ale zmieniłam zdanie kiedy zobaczyłam, że jego usta wygięły się w lekkim uśmiechu. - Ray miał racje jak mówił, że wpakujesz się w kłopoty.

- Coś jeszcze ci o mnie mówił? - zapytał przekornie.

- Nie mieliśmy okazji na dłuższą rozmowę. A powinnam wiedzieć coś konkretnego poza tym, że jesteś pewnym siebie arogantem. Mówię tylko co słyszałam. - stwierdziłam weselszym tonem.

- Nie mam zbyt dobrej opinii. - znowu się uśmiechnął. - Ale to dlatego, że większość tak naprawdę zdaje sobie sprawę, że jestem od nich lepszy.

- Pewność siebie. - przeciągnęłam w powietrzu palcem – Odhaczona.

Spojrzał na mnie. Jego oczy przez chwilę się we mnie wpatrywały. Nie widziałam w nich żadnych emocji. Bałam się, że się obrazi i wyjdzie, ale on odchylił się na krześle i cicho roześmiał.

- Kiedy poznałeś Matta? - zapytałam nagle.

Wiedziałam, że nie powinnam o to pytać, ale nie mogłam się oprzeć. Prosił mnie bym dała mu czas na wyjaśnienia innych spraw, nie wspominał nic o wypytywaniu o jego znajomość z Joshem.

Przez chwile sprawiał wrażenie takiego, który nie wie o co chodzi.

- Dryblasa? Jakieś pięć lat temu.

Dryblasa? Fakt, że Matthew był niezwykle chudy, ale nie jestem pewna czy „Dryblas” to dobre określenie.

- Nie za bardzo cię lubi. - stwierdziłam.

Pochylił się w moją stronę, tak że jego twarz znajdowała się tuż obok mojej.

- Jak już wcześniej mówiłem. Zazdrości mi.

Odsunęłam się, prostując plecy.

- Wątpię. Matt nie należy do osób, które obrażają innych tylko dlatego, że czują się od nich gorsi. Poza tym co masz ty czego on nie ma co byłoby warte zazdrości?

Leniwie się przeciągnął, wyciągając ręce do góry.

- Coś co znaczy dla niego więcej niż mogłabyś sobie wyobrazić.

Wstałam oburzona.

- Matt nie przykłada wielkiej wagi do żadnych przedmiotów. - broniłam go.

Przez całą moją znajomość zdążyłam zauważyć, że nigdy nie oszczędzał pieniędzy, jeśli mógł komuś w ten sposób pomóc. Zawsze był hojny. Nie przejmował się kiedy zgubił swój nowy telefon - dwa razy. Powiedział wtedy, że mogłoby być gorzej. Stwierdził, że woli zgubić trzydzieści drogich komórek niż stracić głowę. Zapewne miał tutaj na myśli, swoją wiedzę. Jego mózg był głównie przepełniony kodami do gier oraz długimi hasłami do różnego rodzaju internetowych społeczności.

- Ne mówię tutaj o rzeczy materialnej. - powiedział niewzruszony moim podniesionym tonem. Również wstał, ale tylko po to by odstawić kubek do zlewu. Potem odwrócił się do mnie na chwilę i rzekł ziewając. - Dobranoc.

Zostałam sama w ciemnej kuchni. Zapomniałam już o tym, że chciało mi się pić. Przez moment stałam oszołomiona. Kiedy otrzeźwiałam szybkim krokiem wróciłam do pokoju. Ułożeniem mebli nie różnił się od pozostałych sypialni. Jedno duże łóżko naprzeciw wejścia, jedno biurko, toaletka i komoda. Po prawej stronie znajdowały się drzwi do garderoby oraz niewielkiej łazienki.

Ponieważ już byłam wykąpana i przebrana w prowizoryczną piżamę wskoczyłam na łóżko. Nadal nie miałam ochoty na sen, ale nie chciałam już chodzić po tym domu. Postanowiłam, że chociaż postaram się zmusić do snu pomimo atakujących mnie myśli. Tak bardzo chciałam się dowiedzieć o co tutaj chodzi. Co łączyło Josha i Matta. Teraz już wiedziałam, że to nie tylko zwykła wzajemna niechęć.